De kunstschilder Edouard Jean van Marcke is schilder, aquarellist
en tekenaar van o.a. landschappen, stadsgezichten, portretten
en religieuze en historische taferelen.
Tevens was hij een bekwaam porseleinschilder
en decorateur. Edouard was een zoon van Charles V en wordt
gezien als de belangrijkste kunstenaar van de Van Marcke-dynastie.
Hij kreeg zijn opleiding bij zijn vader en
aan het Luikse Athenée des Arts (opgericht in 1820).
Daarna vervolmaakt hij zich bij P. Delaroche en L. Coignet
in Parijs.
Van 1827 tot 1837 werkt hij als porseleinschilder
in Sevres, waar ook zijn broer Jules actief is. Edouard
zet na zijn terugkeer in Luik aan de Academie zijn studies
voort (1837).
Vanaf 1840 beoefent hij met zijn broer Joseph
de decoratieschildering in samenwerking met J. Helbig (o.m.
O.-L.-Vrouwkerk in Sint-Truiden, de Heilige-Kruiskerk, het
provinciaal paleis, het Prinsbisschoppelijk Paleis van Luik).
Edouard van Marcke Is vooral actief als schilder
en tekenaar van landschappen. Hij tekent vanaf 1848, maar
vooral na 1856, veelal het landschap rond Luik en maakt
een belangrijke reeks schetsen van zijn reis naar de Rijn,
de Moezel en de Duitse steden tot in Praag (1856-1859).
Van 1859 tot zijn overlijden in 1884 heeft
hij les gegeven aan de Academie van Luik (1859-1884)
Van Edouard van Marcke treft men divers werk
aan in belangrijke musea van o.a. Bergen, Luik (Universiteit
en Waalse Kunst) en Verviers.
Info: Benezit, Arto Lexicon
|
