De schilder Marinus Drulman werkte veel
onder het pseudoniem Marinus de Jongere.
Hij maakte studiereizen naar België, Frankrijk, Zwitserland
en Duitsland. Was leerling van de Academie voor Beeldende
Kunst te Rotterdam. Tekende en schilderde in de naturalistisch-impressionistische
trant, landschappen en havens. Verwierf grote bekendheid
door zijn havengezichten. Werk is o.a. in het bezit van
het Kamper museum.
Marinus de Jongere beleefde zijn artistieke
bloeiperiode in de jaren vijftig en zestig, precies de Tijd
dat Rotterdam bezig was zich te ontwikkelen tot wereldhaven
nummer een. De oceaanreuzen van de Holland Amerika Lijn
waren een vertrouwd gezicht aan de Wilhelminapier en naar
afbeeldingen van die schepen, de trots van zeevarend Holland,
was een grote vraag. De Jongere leverde in die tijd meerdere
schilderijen per dag af. Hij had een hele serie doeken in
zijn atelier op een rijtje staan. Daar liep hij al schilderend
langs.
De roem van de schilder beleef niet beperkt tot Nederland.
De Griekse scheepsmagnaat Onassis bestelde ooit 28 doeken,
waarop alle schepen van zijn vloot apart stonden afgebeeld.
De Amerikaanse president Lyndon B. Johnson
zocht tijden een bezoek in de jaren zestig de schilder op
in zijn atelier in Hillegersberg en kocht vijf Hollandse
landschappen. Want behalve havens schilderde de Jongere
ook graag molens en vlieten. Vanuit zijn huis liep hij zo
de polder in. Hij was dol op wipmolens. Ook bezat de Jongere
een huis in Zwitserland, wat weer leidde tot een aantal
schilderijen met berglandschappen met besneeuwde toppen.
Midden tussen deze bergen werkte hij trouwens ook veel aan
zijn havengezichten.
De puur Rotterdams aandoende schilder was echter afkomstig
uit Amsterdam. Hij heette eigenlijk M.J. Drulman,
naar zijn moeder, maar gebruikte liever de naam van zijn
stiefvader, de schilder en etser Marius Janssen.
Zo ontstond het pseudoniem Marinus de Jongere.
Alleen tijdens de bezetting, toen kunstenaars niet onder
een schuilnaam mochten werken, gebruikte hij zijn eigen
naam: Drulman. Werk met deze signatuur
is dan ook tot deze periode te herleiden.
Er zijn vele bekende en gewaardeerde schilders van de Rotterdamse
haven. De jongere neemt echter tussen hen een aparte plaats
in. Hij schilderde de dingen die je zag als je als klein
jochie langs de havenkant schooierde en bananen stroopte
uit de bananenboten in de Maashaven. Als een gevolg van
de sociale, culturele en economische veranderingen in het
post-moderne Rotterdam, ontstaat er een hang naar die trotse
havenstad van vroeger. Naar dat besef van; dit is onze stad,
zo ziet Rotterdam er uit. De schilderijen van de Jongere
doen de glorietijd van de haven herleven.De jaren dat op
de Maas vrachtschepen onder stoom lagen en sleepboten af
en aan voeren. Op zijn doeken heerst een koortsachtige bedrijvigheid.
|
